Verhaaltje, herfst 2011
Ik heb al een tijdje niks meer geschreven, maar dit kan ik niet laten passeren: Raad van Commisarissen van Ajax benoemt Louis van Gaal als algemeen directeur, achter de rug van Johan Cruijff om!
Louis, de man met een nog groter ego dan Mart Smeets en Johan die al vanaf zijn zestiende jaar gewend is wat voetbal betreft de lakens uit te delen.
Louis heeft het in de gloriedagen van Ajax (3x achtereen Europees clubkampioen, tegenwoordig de Championsleague) het nooit tot een basisplaats geschopt. Ik heb hem zelf nog bij Sparta in Rotterdam zien voetballen, goede techniek, goed spelinzicht, maar een vreemde en houterige manier van bewegen. Later hoorde ik dat Louis erg eigenwijs was en het liefst zelf bepaalde hoe er gespeeld moest worden en niet de trainer.
Louis heeft als trainer veel succes gehad. Het nadeel daarvan was dat hij bij de vele kampioensfeesten met regelmaat volledig uit zijn dak ging, met kreten voor de TV als "Wie zijn de beste, wij zijn de beste". Ook vervangende schaamte krijg je als Louis over zichzelf praat. In alle oprechtheid vind hij zich de beste, hij kan het niet anders zien.
Johan vindt zich ook de beste, maar zal dit nooit zeggen of laten blijken. Volgens veel insiders is hij qua voetbalkennis ook de beste. Johan heeft het niet op Louis. Een paar maanden geleden werd hem op TV gevraagd of hij met Louis door een deur zou kunnen. "Dan moet hij eerst afvallen, dat is duidelijk" zei Cruijff op zijn directe en onnavolgbare wijze.
Johan vindt de Raad van Bestuur op voetbalgebied een aantal onbenullen en vindt het dus vanzelfsprekend dat zij zich niet met voetbalzaken benoemen. Volgens "Ajax" heeft Cruijff een belangrijke taak op technisch gebied, maar geen absolute volmacht. De Raad is echter loyaal en zal hem steunen het technische beleid vorm te geven. Johan kwam met Tjeu La Ling op de proppen en benaderde later Marco van Basten. Maar dat ging niet door. Er moet wat gebeuren, dacht de Raad. Uit pure loyaliteit en om Cruijff zo veel mogelijk te steunen benaderen ze stiekem Louis, die maar al te graag toehapte.
Kon ie eindelijk Cruijff een keer passeren! En die Raad, met allemaal grote ego's (succesvol buiten het voetbal) was natuurlijk ook niet vergeten dat Johan hen duidelijk had gemaakt om op voetbalgebied vooral overal buiten te blijven.
Het regent goudschatten momenteel. In een tempel in India wordt de waarde van het goud en de sieraden geschat op minstens 7 miljard. In Millau vond een Frans echtpaar tijdens de verbouwing van hun huis in de kelder 34 gouden munten, waaronder een Louis d’Or uit 1640 die alleen al 6.500 euro waard is.
Millau is een oud stadje waar ik vroeger met een goede schoolvriend op weg naar Spanje altijd doorheen reed. Geen dure tolwegen, maar de “route national”. In Millau kwam je uit het stijlste stuk van het Centraal Massief weer naar beneden, als ik me goed herinner. Er was op grote hoogte ook een spectaculaire brug, daar in die buurt.
De Franse banken zullen wel net zo moeilijk doen als de onze. Ik stel me zo voor dat het echtpaar er jaren over het gedaan om de financiering voor de verbouwing van hun oude pand rond te krijgen. Hebben ze nu meteen een onderpand voor nog een verbouwing te pakken! Dus even recapituleren: onder hun pand vonden ze het onderpand voor nog een verbouwing van hun pand.
De Tour de France heeft dit jaar 3,5 miljoen aan prijzengeld, zo las ik. Dat lijkt op het eerste gezicht heel wat, maar de meeste van de 198 deelnemers verdienen waarschijnlijk niet meer dan 20.000 euro. Daarvoor hebben ze dan een paar maanden hard getraind en kleinere rittenkoersen gereden waar amper wat valt te verdienen. In zo ongeveer het hardste sportonderdeel ter wereld (naast o.a. langlaufen) wordt toch al niet veel verdiend, vergeleken met sommige andere sporten. Ik hoorde laatst op TV dat maar een handjevol wielrenners meer verdiend dan 1 miljoen per jaar. In de grootste voetbalcompetities ter wereld, Spanje, Italië, Engeland verdienen waarschijnlijk honderden profvoetballers meer dan 1 miljoen. Maar ook in een sport als tennis wordt in het profcircuit veel meer verdiend. Zit m dat toch gewoon in het aantal landen waar de sport op TV wordt uitgezonden?
Wat een toerdag op “le quatorze juillet” de Franse nationale feestdag. De Fransman Le Roy (De Koning..) ligt tot niet ver van de finish aan kop, maar verliest uiteindelijk in de eerste grote bergetappe. Sanchez, de winnaar, is de koning te rijk.
Voor Nederland is het een dramatische dag. De binnen een week tot stripheld uitgegroeide Johnny Hoogerland is net van zijn meeste pleisters verlost en gaat meteen maar in de aanval op de eerste grote berg. Hij komt er wat later achter dat de geest sterker is dan het lichaam en hij zakt al dan niet bewust ver terug, om krachten te sparen voor een etappezege in een van de volgende dagen, dan wel omdat hij volledig kapot zit.
Robert Gesink – ondanks zijn naam heeft hij weinig met valtechnieken uit het judo – ging dus ook al goed op zijn plaat. Hij had zichzelf en anderen laten geloven dat het al een stuk beter ging, maar buitencategorie bergen geven natuurlijk een veel grotere druk op benen en rug en die laatste pikte dat niet.
Bauke Mollema, het grote talent dat een paar jaar geleden nog op een gewone fiets zo hard mogelijk naar school reed, zei de laatste dagen met een grote lach dat hij zich niet 100% voelde, wat grieperig, “maar het gaat nu al een stuk beter”. Helaas is dat stuk niet groot genoeg, hij eindigt op meer dan een half uur.
Zelfs Rob Ruygh kon de eerste groep niet volgen, al deed hij het eigenlijk goed, net zo als veteraan Laurens ten Dam. En dat terwijl hij eerder een hockey dan een wielrennaam heeft.
De romantiek is meteen in een klap weg. Niet meer dromen van een Nederlandse wielrenner die in Parijs op het podium komt. Uiteraard zijn er nog fanatiekelingen die nu dan maar gaan dromen van een winnaar op Alpe d’Huez.
Nu moesten we het doen met Sanchez, die de ritzege pakte, in het Oranje. Alle Basken langs de kant juichten…
Witte strepen op een bruin-groen tapijt, zo zien de meeste wintersportgebieden in Europa er nu uit. In Gerlos is het niet anders. De lager gelegen pistes, die naar het dal voeren, liggen te midden van weides, waar het voorjaar (en de koeienmest van vorig jaar) te ruiken is.
Verbazingwekkend eigenlijk dat in een winter met weinig sneeuw (tussen begin december en begin maart ongeveer 1 meter verse sneeuw) en heel veel zon de pistes nog steeds zo goed zijn. Uiteraard is er een paar maal flink kunstsneeuw gespoten, maar vaak was het daar te warm voor. Je hebt minimaal -5 nodig om kunstsneeuw te maken. Daarnaast is het zorgvuldig prepareren van de pistes ook een kunst geworden, waar ze hier in Gerlos steeds meer ervaring mee hebben.
De vooruitzichten zijn: zon en wat kouder weer. Dit houdt de pistes voorlopig nog wel goed, maar het houdt op een gegeven moment natuurlijk op. Vooral omdat het seizoen dit jaar tot 25 april duurt.
Merkwaardig eigenlijk dat nog steeds wordt vastgehouden aan een seizoenseinde gekoppeld aan Pasen (meestal het weekeind na Pasen). Weliswaar hoorde ik dat de laatste jaren steeds meer Duitsers en Belgen met Pasen naar Gerlos komen, maar de Nederlanders laten al jaren verstek gaan, tenzij er natuurlijk net een meter nieuwe sneeuw is gevallen.
Hoe het ook zij, ik maak dat niet meer mee. Na een mooi seizoen met zon en toch wel goede sneeuwcondities, is het voor mij op 17 maart “sluss”.
Vandaag nog een mooi staaltje poppenkast gezien op CNN. Gadaffi sprak als een milde dictator zijn volkscongres toe. Ik stel me zo voor dat de helft van de mensen in de zaal opgetrommeld werd door met wapens zwaaiende elitetroepen, die buiten het oog van de camera toekeken. De andere helft, keurig in pak en zo te zien met Kadaffistropdas. In ruil voor onvoorwaardelijke steun zijn die waarschijnlijk rijkelijk beloond, de laatste decennia.
Gadaffi zegt dat niets beslist kan worden zonder toestemming van het volkscongres. Er zijn hier duidelijk twee mogelijkheden: Dit is een volslagen leugen, Gadaffi beslist alles op eigen houtje. Hij heeft bevel gegeven om betogers de bombarderen, om in ziekenhuizen mensen die protesteerden de strot door te snijden, om huurlingen in te zetten. De tweede mogelijkheid is dat het een halve leugen is: het volkscongres heeft inderdaad beslist, met geweer tegen het hoofd of met het gevaar alle privileges te verliezen.
Tekenend is dat heel veel ambassadeurs, met hun familie veilig in het buitenland, over zijn gelopen en openlijk oproepen tot verzet en het aftreden van hun voormalige leider. Wat is Jan Klaassen dan toch een geweldige man. Die poppenkast mag blijven.
Wat een zootje in Noord-Afrika, eerst Tunesië toen Egypte en nu Libië. Sterk gestegen voedselprijzen lijken de druppel die de emmer deed overlopen. Veel goed opgeleide maar werkloze of zwaar onderbetaalde jongeren pikken het niet meer.
In Egypte onderdrukte Mubarak met name de moslims die graag een Islamitische staat willen. Daarmee verkreeg het de steun van de Verenigde Staten, die daarmee even op de koop namen dat Mubarak een dictator was, die de laatste tientallen jaren iedere vorm van protest of democratie de kop indrukte.
Nu is Mubarak oud, ziek en heel moe. Heel moe van het bij elkaar graaien van een slordige 70 miljard (en dan rekenen we de vermogens van alle familieleden nog niet mee). In Egypte, zo bleek in het nieuws van de laatste tijd, leeft 50% van de bevolking onder de internationale armoedegrens van 2 dollar per dag. Zeg voor het gemak dat 35 miljoen Egyptenaren dus onder die grens leven. Met het vermogen van Mubarak kunnen dus alle armen in het land 2 dollar erbij krijgen gedurende 1.000 dagen, bijna drie jaar lang.
Hier wordt ik dus heel moe van.
Verhaaltje, herfst 2010.
Ik zag net een bijzondere kruising op TV, van een luis en een leeghoofd. Het ging om het gebruik van aidsremmers door gezonde mensen, die de werkelijkheid willen ontvluchten. Je ziet het beeld van een man, in een voor Afrikaanse begrippen luxe woning, met enigszins ouderwetse maar keurig uitziende fauteuils. Hij steekt een sigaret op, gemaakt van een aidsremmers, die veel in het betreffende Township in Zuid-Afrika worden gebruikt om de vele HIV-patienten in leven te houden. De man zit er niet erg over in dat hij een aidsremmer gebruikt, belangrijk is dat hij gemoedsrust vindt, niet door zijn best te doen iets zinvols te ondernemen, nee door een medicijn van een zwaar zieke medemens af te pikken.
Wat een leeghoofd. Heeft hij dan niet in de gaten dat hij een medicijn afpikt van een zieke landgenoot? Wat een luis, dat hij een totaal gebrek aan moraliteit heeft. En dat in een land waar het onderwijs voor Afrikaanse begrippen op een hoog peil staat. Heeft het huidige Kabinet dan toch gelijk om de ontwikkelingshulp te verminderen?
Verhaaltje, herfst 2010
Als jongen genoot ik van de avonturen van Suske en Wiske. Niet die betweterige verhalen van later, nee echte fantasie verhalen, zoals over Tuur, de vliegende aap, de knotsgekke broer van Lambik. Of de stemmenrover, toen Lambik zijn stem werd gekaapt en het avontuur leidde naar Japan.
Een paar weken geleden genoot ik ook van de eerste aflevering van “The voice of Holland”. In alle eenvoud een briljant idee om een jury met de rug naar de zanger of zangeres te zetten en een knop in het middelpunt van het televisiescherm te zetten. Een klap op die knop en de stoel draait richting podium als teken van steun. Wat ook hielp was dat de voorselectie vrij streng was en het gemiddelde niveau van de kandidaten dus hoog.
Het ging louter om de stem! Wat een verademing na een decennium van videoclips, waar zonder het zorgvuldig opgebouwde imago van al dan niet erotische clips bij drie van de vier liedjes helemaal niets over blijft als je het liedje op de radio hoort. Maar iedereen die met luide stem hoog opgaf van dit nieuwe programma zong al gauw een toontje lager. Plots was er in de tweede ronde een “battle” tussen mensen die de zo zuivere eerste ronde waren doorgekomen. Ik waande me plots in een arena met van die worstelaars die een show opvoeren, terwijl de speaker net doet of ze echt tegen elkaar vechten. Tot overmaat van ramp vonden de meeste juryleden dat uit hun team de besten uit de voorronde het moesten opnemen tegen de andere goeden en de subtop het ook onderling moesten uitvechten. En alsof dat nog niet genoeg was, het liedje werd uitgekozen door de jury en was uiteraard in het voordeel van een van de twee “strijders”. Af en toe werd iemand die zodoende teleurstellend presteerde toch als winnaar gekozen, terwijl een andere keer een ware uitblinker uit de eerste ronde doodleuk naar huis werd gestuurd.
Zingen wordt gereduceerd tot een wedstrijd, waarbij de snelste wint op een onderdeel dat normaal maar door een van de twee wordt gedaan. Het idee van “the voice of Holland” werd meteen door vele landen omarmd, maar het op zich leuke idee wordt onder druk van toenemende commerciële belangen verkracht. De live reportage wordt in nog weer een tweede uitzending uitgemolken, het aantal reclame blokken is langer dan het zangtalentenprogramma zelf en de talenten zelf worden overgeleverd aan de commercie nog voordat er een winnaar bekend is. Pure stemmenroverij!
Verhaaltje 5 november 2010
Hij is het nog steeds kwijt. Na de Olympische Winter Spelen in Beijing zei ik al dat Kemkers feitelijk matig heeft gepresteerd. Nu reageerde hij tijdens de NK afstanden in Heerenveen als door een wesp gestoken, toen Bob de Jong net de achterkant van de schaats van Remco Olde Heuvel raakte. Remco werd tweede op de 5.000 meter en Bob de Jong werd gediskwalificeerd. Als Bob niet zou zijn gediskwalificeerd, was Remco derde geworden tussen drie marathon schaatsers van de ploeg van Anema en winnaar Bob de Jong, die ongelukkigerwijs werd gediskwalificeerd. Jan Blokhuizen, de coming man van de TVM ploeg van Kemkers werd 8e.
Het blijft maar slecht gaan op de langere afstanden bij Kemkers. Ik ben benieuwd wat zijn schaatsers dit weekeind op de langere afstanden zullen doen (3.000 en 5.000 meter bij de vrouwen en de resterende 10.000 meter bij de mannen).
Kemkers is er niet gerust op, anders had hij niet zo fel gereageerd. Straks mag Bart Veldkamp toch meer dan het bord met de rondetijden vast houden.
Je eigen website maken!